บทที่ 26: Plan Mode ให้ AI คิดก่อนลงมือ

เรื่องที่ทำให้เสียเวลามากที่สุดเวลาใช้ AI ทำงานจริง ไม่ใช่ AI ทำไม่ได้ แต่คือ AI ทำเสร็จแล้วไม่ใช่สิ่งที่เราอยากได้

และของที่ทำเสร็จไปแล้ว ต้องรื้อ ซึ่งแพงกว่าการอ่านแผนหนึ่งหน้าเสมอ

สไลด์ 1 — สั่งปุ๊บทำปั๊บ คือที่มาของงานรื้อ

เทียบสองแบบให้เห็นชัด

สั่งแล้วลงมือเลย AI เดาส่วนที่เราไม่ได้บอก แล้วเดินหน้าแก้ไฟล์ไปสิบไฟล์ กว่าจะรู้ว่าเข้าใจผิด ก็แก้ไปหมดแล้ว
ขอแผนก่อน AI เขียนออกมาว่าจะทำอะไรบ้าง เราอ่าน แล้วบอกว่าข้อสามไม่ใช่ ใช้เวลาหนึ่งนาที

แก้แผนใช้เวลานาทีเดียว แก้ของจริงใช้ทั้งวัน

เรื่องนี้ต่อยอดจาก บทที่ 30 PRD เขียนก่อนเริ่มทุกโปรเจค โดยตรง PRD คือแผนระดับโปรเจค ส่วนบทนี้คือแผนระดับงานย่อยที่สั่งวันต่อวัน

ขั้นที่คนมักข้ามคือขั้นที่สาม เพราะแผนที่ AI เขียนมามักดูดี อ่านแล้วสมเหตุสมผล เลยกดผ่านเร็ว

วิธีอ่านแผนให้เจอปัญหา คืออ่านหาสิ่งที่ไม่ได้อยู่ในแผน ไม่ใช่อ่านตรวจสิ่งที่อยู่ในแผน

อย่าเพิ่งแก้ไฟล์ ขอแผนก่อน
บอกว่าจะแตะไฟล์ไหนบ้าง
ทำอะไรทีละขั้น
อะไรที่จะไม่ทำในรอบนี้
จะรู้ได้ยังไงว่าทำสำเร็จ

บรรทัดแรกคือบรรทัดที่กันงานพังทั้งหมด ถ้าลืมบรรทัดนี้ ที่เหลือไม่มีความหมาย เพราะมันจะเขียนแผนไปด้วยแก้ไฟล์ไปด้วย

งานถัดไปที่จะสั่ง AI ให้ทำ ลองใช้วิธีนี้ครบวงจร

ทำแบบนี้สามครั้ง จะเริ่มเห็นเองว่าแผนแบบไหนที่พอกดผ่านแล้วงานออกมาดี

จะแตะไฟล์ไหนบ้าง รู้ขอบเขตก่อน จะได้รู้ว่าอะไรเสี่ยง ถ้ามีไฟล์ที่ไม่ควรถูกแตะโผล่มาในรายการ ให้หยุดตรงนั้น
ทำทีละขั้นยังไง อ่านแล้วต้องเห็นลำดับ ไม่ใช่ก้อนเดียวที่บอกว่าจะทำให้เสร็จ
อะไรที่จะไม่ทำ ข้อนี้กันงานบานปลายได้มากที่สุด และเป็นข้อที่ AI ไม่เขียนให้ถ้าเราไม่ขอ
วัดผลยังไงว่าสำเร็จ ไม่มีข้อนี้ จะเถียงกันตอนส่งงานว่าเสร็จหรือยัง

แผนที่ตอบสี่ข้อนี้ไม่ได้ ยังไม่ควรอนุมัติ ให้สั่งกลับไปว่าขอข้อที่ขาดเพิ่ม

พอทำจนชิน จะพบว่าเวลาที่ใช้ทั้งงานสั้นลง ทั้งที่เพิ่มขั้นตอนเข้าไป เพราะไม่มีรอบรื้อ