เว็บที่ทำในบทก่อนหน้าสวยแล้ว แต่ยังจำอะไรไม่ได้เลย ลูกค้ากรอกฟอร์มไปก็หายไปกับสายลม
ฐานข้อมูลคือส่วนที่ทำให้ร้านเรา "จำได้" และมันคือเส้นแบ่งระหว่างหน้าเว็บสวย ๆ กับระบบที่ใช้ทำมาหากินได้จริง
สไลด์ 1 — ฐานข้อมูลคือห้องเก็บของหลังร้าน
เว็บที่ไม่มีฐานข้อมูล ลูกค้ากรอกอะไรไปก็หาย ต้องให้ลูกค้าทักไลน์มาบอกซ้ำ
เว็บที่มีฐานข้อมูล ทุกอย่างถูกเก็บไว้ ดูย้อนหลังได้ ค้นหาได้ เอาไปทำรายงานต่อได้
หน้าร้านคือสิ่งที่ลูกค้าเห็น ฐานข้อมูลคือสิ่งที่ร้านจำได้
สไลด์ 2 — ได้อะไรมาบ้าง
Supabase ให้ของสี่อย่างในที่เดียว
- ตารางเก็บข้อมูล ออเดอร์ ลูกค้า สินค้า
- ระบบสมัครและล็อกอิน ให้ลูกค้าหรือพนักงานมีบัญชีของตัวเอง
- ที่เก็บรูปและไฟล์ รูปสินค้า สลิปโอนเงิน เอกสาร
- ช่องทางให้เว็บดึงข้อมูลไปใช้ได้ทันที
ของสี่อย่างนี้ปกติต้องจ้างทำแยกกัน การมีรวมในที่เดียวคือเหตุผลที่มือใหม่ควรเริ่มที่นี่
สไลด์ 3 — ใช้จริงกับร้านเรา สี่ขั้น
- ลูกค้ากดสั่งบนเว็บ
- ออเดอร์เข้าตารางทันที
- เราเปิดดูหลังบ้านได้เลย
- กดอัปเดตว่าส่งของแล้ว
แค่นี้ก็เลิกจดใส่สมุดและเลิกไล่หาออเดอร์ในแชทได้แล้ว
ลองทำเลย
สั่ง AI ว่า "ต่อเว็บนี้กับ Supabase ทำตารางเก็บออเดอร์ที่มีชื่อลูกค้า เบอร์โทร สินค้า จำนวน และสถานะ แล้วทำหน้าหลังบ้านให้ผมเปิดดูรายการทั้งหมดได้" จากนั้นลองกดสั่งของเองหนึ่งรายการ แล้วเปิดหลังบ้านดูว่ามันเข้าจริงไหม
สไลด์ 4 — ศัพท์ที่ต้องรู้ เรื่องหลังบ้าน
- Database ฐานข้อมูล ตารางที่เก็บออเดอร์ ลูกค้า สินค้าไว้ถาวร
- Auth ระบบยืนยันตัวตน สมัครสมาชิก ล็อกอิน จำได้ว่าใครเป็นใคร
- Storage ที่เก็บไฟล์ รูปสินค้า สลิป เอกสาร
- Backend as a Service หลังบ้านสำเร็จรูป ของที่ปกติต้องจ้างเขียนเอง มีให้ใช้เลย
รู้ศัพท์ ก็หาปุ่มในหน้าตั้งค่าเจอเอง
ข้อมูลลูกค้าคือของอ่อนไหว อ่าน บทที่ 45 ความปลอดภัย ก่อนเปิดใช้กับลูกค้าจริงเสมอ
เช็คลิสต์ก่อนไปบทถัดไป
- อธิบายได้ว่าทำไมเว็บถึงต้องมีฐานข้อมูล
- รู้ว่า Database Auth Storage ต่างกันยังไง
- มีตารางเก็บข้อมูลของร้านอย่างน้อยหนึ่งตาราง
- ลองกรอกข้อมูลจากหน้าเว็บแล้วเปิดดูหลังบ้านว่าเข้าจริง